ILIUSZYN IŁ-2

Zwiń
X
  • Filtr
  • Czas
  • Pokaż
Wyczyść wszystko
Nowe posty

  • ILIUSZYN IŁ-2

    ILIUSZYN IŁ-2, CKB-55, CKB-57, BSz-2, Bark. Opracowany jako silnie opancerzony samolot szturmowy do zwalczania celów bezpośrednio nad frontem. Prace prowadzono w CKB w drugiej połowie lat trzydziestych XX wieku. Siergiej Iliuszyn w latach trzydziestych pracował w CKB (Centralne Biuro Konstrukcyjne) dlatego też prototypy otrzymały oznaczenie CKB (CKB-55 i CKB-57) a także BSz-2 (BSz od Bombowo Szturmowy) Założeniem konstrukcyjnym było opracowanie samolotu szturmowego z dwumiejscową załogą czyli pilot i tylny strzelec, umieszczeni blisko siebie z silnym opancerzeniem załogi silnika i zbiorników paliwa, tak by samolot mógł przetrwać ostrzał z ziemi podczas ataku. Opancerzenie dwuosobowej załoga oraz uzbrojenie stanowiła zbyt duże obciążenie dla silnika Mikulina AM-38 o mocy 1600 kM. Prototyp wersji dwumiejscowej CKB-55 oblatał W K Kokkinaki 2 października 1939 roku, w tej wersji samolot miał zbyt słabe osiągi a poza tym podczas lotu z pełnym obciążeniem był trudny w pilotażu. By wygrać z konkurencyjnym Su-6 i wejść do produkcji seryjnej należało podjąć szybkie kroki. W taki sposób powstała wersja jednomiejscowa CKB-57. Usunięcie jednego członka załogi nie mogło zrobić tak wielkiej różnicy ale w ślad za tym skrócono opancerzenie, usunięto tylny ruchomy kaem i inne zmiany łącznie zrobiły różnicę.

    Osiągi wzrosły na tyle że samolot wygrał rywalizację i został skierowano do produkcji. W grudniu 1940 roku ruszyła produkcja i w marcu 1941 roku pierwsze samoloty opuściły wytwórnię. Dość szybko Ił-2 stał się niezastąpioną maszyną na froncie. Samoloty używano do zwalczania czołgów przeciwnika ale też bunkrów, punktów umocnionych, baterii dział itp. Pierwsze loty bojowe wykazały zalety ale też uwidoczniły największą wadę czyli brak osłony tylnej półsfery. Pierwszy rok wojny gdy Luftwaffe królowało na rosyjskim niebie straty od myśliwców niemieckich były poważne. Błyskawicznie odżył pomysł wersji dwumiejscowej. Poprawę stateczności i własności lotnych osiągnięto za pomocą zmiany skrzydeł z prostych na skrzydła z lekkim skosem krawędzi natarcia (w jednostkach nazywane „strzałka”) Nowa wersja musiała mieć też więcej mocy i z zadania wywiązał się producent silników tworząc nową wersję silnika AM-28F (F Pd forsirowannyj – czyli forsowany) o mocy maksymalnej 1760 kM Zwiększenie mocy zrównoważyło większą masę konstrukcji i mimo w nowej wersji Ił-2 m3 nie wzrosły osiągi to własności użytkowe znacząco się poprawiły. Samoloty tej wersji opracowano latem 1942 roku lecz przenosiny przemysłu rosyjskiego na Ural utrudniło produkcję seryjną dlatego też pierwsze samoloty seryjne trafiły do jednostek na początku 1943 roku i pierwsze loty bojowe na nowych samolotach wykonano podczas walk pod Stalingradem na początku 1943 roku

    Produkcja seryjna wersji bazowej Ił-2m3 nie przeszkadzała w opracowaniu modyfikacji między innymi powstały wersja szkolna Ił-2U , Ił-2KR do korygowania ognia artylerii, Ił-2I myśliwska, Ił-2T torpedowa. Produkcja seryjna rozwinięta na niespotykanym wcześniej poziomie postawiła przemysł przed problemem raku odpowiedniej ilości silników. Próbą wyjścia z sytuacji było opracowanie wersji napędzanej silnikiem gwiazdowym stosowanym między innymi w myśliwcach Ławoczkina czyli ASz-82 lecz odmiana oznaczana próbnie Ił-4 nie weszła do produkcji seryjnej a oznaczenie wykorzystano następnie w samolocie bombowym Ił-4.

    Latem 1944 roku opracowano następcę Ił-2 czyli samolot Ił-10 lecz nowa konstrukcja borykając się z ułomnościami wieku niemowlęcego nie była w stanie wyprzeć z produkcji Ił-y-2 który produkowany był do 1945 roku. Łącznie zbudowano 36 163 egzemplarzy wszystkich wersji Ił-2. Dzięki tak wielkiej produkcji Ił-2 się najliczniej produkowanym samolotem na świecie (było to 1/3 wszystkich samolotów wyprodukowanych w ZSRR podczas II wojny). Poza Związkiem radziecki po zakończeniu II wojny 200 maszyn zbudowano na licencji w Jugosławii.

    Iły niejednokrotnie wykazały się w walkach, między innymi w lipcu i sierpniu 1943 roku nad "Łukiem Kurskim" Ił-y-2 zniszczyły ok. 350 czołgów. Więcej niż inne typy uzbrojenia. Samolot posiadał konstrukcje niezwykle odporną na uszkodzenia, jeden z samolotów wykonał 150 lotów bojowych otrzymując podczas nich około 600 trafień pociskami i odłamkami różnego kalibru. Wśród pilotów latających na Ił-2 wyróżnił się m.in. mjr W. Rychlik, dwukrotny Bohater ZSRR. Ił-2 walczyły na całej szerokości frontu do końca II wojny, na wszystkich frontach i w każdej z większych bitem, między innymi pod Leningradem, na Krymie, Polską, Berlinem. W sierpniu 1945 roku po przerzuceniu części jedno stek z europy do Azji uczestniczyły w walkach z japońską "Armią Kwantuńską".


    Po II wojnie w kodzie NATO samoloty Ił-2 otrzymały oznaczenie kodowe „Bark”. Maszyny pozostałe w pierwszej linii były używane jeszcze w początkowym okresie Wojny Koreańskiej. Poza ZSRR używane w Bułgarii, Chinach, Czechosłowacji, Jugosławii, Polsce (przeszło 200 egzemplarzy) podczas walk utracono 11 566 samolotów wśród załóg poległo 7837 lotników z czego większość stanowili strzelcy pokładowi. Średnio jeden samolot przed zestrzeleniem wykonywał 53,5 loty bojowe, a biorąc pod uwagę iż każdy lot bojowy to styczność z nieprzyjacielem wynik znakomity.

    KONSTRUKCJA metalowa silnik i pilot osłonięci 12 mm blachą stalową, tył
    kadłuba duralowy półskorupowy, w latach 1941-1945 ze zgledó oszczędnościowych otrzymał konstrukcję drewnianą półskorupową. Skrzydła metalowe kryte blachą wyposażone w lotki, klapy krokodylowe wychylane pneumatycznie oraz 4 komory bombowe, w lewym płacie reflektor do lądowania, część samolotów ze względu na braki materiałowe zbudowano ze skrzydłami drewnianymi krytymi sklejką, podwozie trójkołowe chowane pneumatycznie

    NAPĘD WERSJA Ił-2 silnik rzędowy dwunastocylindrowy chłodzony cieczą Mikulin AM-38 o mocy 1600 kM, śmigło trójłopatowe o nastawnym skoku

    WERSJA Ił-2m3 silnik AM-38F o mocy 1760 kM z turbosprężarką

    UZBROJENIE WERSJA Ił-2 w skrzydłach dwa działka SzWAK kal. 20 mm, 2 kaemy SzKAS kal. 7,62 mm, 400 kg bomb lub 8 pocisków rakietowych RS-82 lub 4 pociski
    RS-132

    WERSJA Ił-2m3 w skrzydłach dwa działka WJa kall 23 mm, 2 kaemy SzKAS kal. 7,62 mm, ruchomy kaem UBT kal. 12,7 mm w tylnej kabinie, oraz 400-600 kg bomb, lub 200 bomb PTAB, lub 4-8 pocisków rakietowych RS-82 lub RS-132. Pod skrzydłami
    zamiast bomb można podwieszać dwa działka NS-37 kal. 37 mm, ostatnie samoloty w miejsce skrzydłowych działem kal. 23 mm otrzymały działka NS-37 kal. 37 mm

    WERSJA Ił-2U w skrzydłach 2 kaemy SzKAS kal. 7,62 mm, 200 kg bomb lub 2 pociski rakietowe RS-82, brak ruchomego kaemu w tylnej kabinie.

    DANE Ił-2/ Ił-2m3 / Ił-2U

    rozpiętość m 14,60 / 14,60 / 14,60
    długość m 11,60 / 11,65 / 11,60
    wysokość m 3,40 / 3,40 / 3,40
    powierzchnia nośna m2 38,50 / 38,50 / 38,50
    masa własna kg 4261 / 4625 / 4300
    całkowita kg 5788 / 6160 / 5091
    maksymalna kg 5988 / 6360 / 5355
    prędkość maks km/h 426 / 405 / 414
    na wysokości m 2500 / 1200 / 1500
    przelotowa km/h 275 / 275/ --
    lądowania km/h 140 / 136 / 140
    wznoszenie na 1000 m
    min/sek 2,12 / 2,12 / 2,00
    zasięg z 400 kg bomb km 740 / 685/ --
    pułap praktyczny m 6200 / 6920 / 7000





    Filmy z youtube;

    http://www.youtube.com/watch?v=TBtIybJOWN4

    http://www.youtube.com/watch?v=T5FukYgXqM0

    http://www.youtube.com/watch?v=bCXFzHdwVns
    Pozdrawiam
    Jacek

    Moje AIRPLANE-PICTURES.NET


  • #2
    Symbolem Krasnoj Armii na ziemi był T-34 a nad nim niezwyciązony Ił-2m3 z czewonymi gwiazdami

    Komentarz


    • #3
      Jedno należy dodać i samolot nie był bombowcem nurkujacym atak polegał na ostrzelaniu celu z płytkiego zniżania, by zabezpieczyć się przed ostrzałm z ziemi samoloty atakujace ustawiały się 'gęsiego" atakując jeden za drugim. W taki sposób oddziały na ziemi były pod ciągłym ostrzałem nie mając możliwiści na ostrzelanie odlatującego samolotu.

      Piloci bombowców Pe-2 oznaczyli ten sposób ataku "wiertuszka"
      Pozdrawiam
      Jacek

      Moje AIRPLANE-PICTURES.NET

      Komentarz


      • #4
        Szturmowik był toporny, niezbyt zwrotny ale sprawdzał się w swojej wąskiej specjalizacji. I to sprawdzał się tak skutecznie,że ktoś nazwał go "der Schlaechter" albo bardziej poetycko "der schwarze Tod" Straty Szturmowików przez cały czas były spore. Inna sprawa,że samolot ten był "koniem roboczym" i używano go zawsze i wszędzie. Był samolotem solidnym i solidnie wykonywał swoją robotę mimo,że właściwe od roku 1942/43 był już przestarzały. Dlatego w roku 1944 oblatywano Ił-a 10.

        Komentarz


        • #5
          Ja zawsze miałem skojarzenie pokrewnego typu samolotów (wg mojej kategoryzacji) - Ił-2 - A-10, podobnie toporne, piękne i niszczycielskie

          Ale IŁ-2 MK3 zawsze mi się podobały

          Komentarz


          • #6
            http://www.avsim.su/f/documentary-mo...n=download&hl=

            Film szkoleniowy o IL-2, eksploatacja.
            DZIEŃ BEZ LOTNICTWA TO DZIEŃ STRACONY

            Komentarz

            Pracuję...
            X