Fisher P-75 Eagle

Zwiń
X
  • Filtr
  • Czas
  • Pokaż
Wyczyść wszystko
Nowe posty

  • Fisher P-75 Eagle

    FISHER P-75 EAGLE w skład koncernu General Motors Corporation weszło kilkanaście mniejszych zakładów. Poza produkcją samochodów (i czołgów Herman podczas II wojny) zajmowano się tez inna produkcją. W skład koncernu wchodziły też zakłady Fisher Body Division które zajmowały się produkcją części do samolotów większych wytwórców. Gdy Dyrektorem zakładów został Donovan Reese Berlin postanowił to zmienić. W lutym 1942 roku USAAF zamówiło ciężki samolot myśliwski, jednomiejscowy mający służyć do zwalczania bombowców przeciwnika a także do eskorty własnych wypraw bombowych. Wymagania były dość wyśrubowane bo zakładały prędkość maksymalną 710 km/h a zasięg lotu aż 4000 km. Donavan Berlin postanowił zmierzyć się z zamówieniem. Jako jednostkę napędowa wybrano znajdujący się w opracowaniu silnik Allison V-3420 o mocy 2600 kM. Silnik umieszczono w środku kadłuba za kabiną pilota, z silnika wychodziły dwa wały napędowe. Na przedzie kadłuba napędzały poprzez przekładnie dwa współosiowe śmigła przeciwbieżne trójłopatowe o zmiennym skoku (stałoobrotowe). Po przedstawieniu projektu do oceny w październiku 1942 zamówiono budowę prototypów

    17 listopada 1943 roku pilot wyścigowy Russel Thaw oblatał prototyp, po kilku lotach prototypu ustalono iż samolot musi ulec przebudowie na skutek zbyt małej stateczności kierunkowej. W styczniu 1944 oblatano drugi prototyp z wprowadzonymi poprawkami mimo iż uzyskano poprawę samolot nie osiągnął zakładanych osiągów. Zamówienie obejmowało sześć prototypów, pomimo iż posiadał pewne niedociągnięcia zamówiono produkcję przedseryjną. Lecz po zbudowaniu sześciu maszyn seryjnych jako P-75A program anulowano

    KONSTRUKCJA metalowa półskorupowa, na skrzydłach lotki i klapy, podwozie trójkołowe chowane w locie

    NAPĘD silnik rzędowy Allison V-3420 o mocy 2600 kM w układzie W chłodzony cieczą. Nowy silnik był połączeniem dwóch silników V-1710 bokiem, rozchylono wewnętrzne cylindry o 30 stopni, zachowano wspólną miskę olejową łączącą oba wały korbowe. Z silnika wychodziły dwa niezależne wały, układ został wykorzystany do napędu dwóch śmigieł współosiowych przeciwbieżnych o zmiennym skoku (stałoobrotowe)

    WERSJA SERYJNA silnik V-3420-23 o mocy maksymalnej 3000 kM

    UZBROJENIE sześć kaemów kal. 12,7 mm w skrzydłach oraz cztery kaemy zsynchronizowane kal. 12,7 mm w kadłubie. Wszystkie kaemy to Browning M2 (kal. 0,5 cala)

    DANE

    rozpiętość m 15,03
    długość m 12,59
    wysokość m 5,02
    powierzchnia nośna m2 32,23
    masa własna kg 5150
    masa całkowita kg 8100
    masa maksymalna kg 8810
    prędkość maksymalna km/h 644
    na wysokości m 6500
    wznoszenie m/sek 18
    pułap praktyczny m 11 500
    zasięg km 3450
    Zasięg maksymalnie km 6100





    Oraz link na którym można zobaczyć silnik

    http://www.enginehistory.org/NASM/Allison%20V-3420.jpg
    Pozdrawiam
    Jacek

    Moje AIRPLANE-PICTURES.NET


  • #2
    Moje 3 grosze o uzbrojeniu, dosyć silnym w tym przypadku - 10 km 12,7 mm (tak jak pisał przedmówca, 4 zsynchronizowane w kadłubie, 6 w skrzydłach, strzelających poza obrębem śmigła)

    1) jest to jedyny znany mi przypadek zastosowania zsynchronizowanych karabinów strzelających przez przeciwbieżne śmigła (ciekawe czy w ogóle miały kiedy wystrzelic )

    2) w uzupełnieniu dodam, że zapas amunicji wynosił po 235 naboi do km-ów zabudowanych w płacie i po 300 naboi do kadłubowych.

    3) prócz uzbrojenia strzeleckiego samolot mógł przenosić 2 bomby po 227 kg na węzłach podskrzydłowych. Węzły były "mokre" tzn. można było też podwiesić na nich dodatkowe zbiorniki paliwa zamiast bomb.
    Pozdr.
    Speedy

    Komentarz

    Pracuję...
    X