Myśliwce morskie Grummana VII

Zwiń
X
  • Filtr
  • Czas
  • Pokaż
Wyczyść wszystko
Nowe posty

  • Myśliwce morskie Grummana VII

    GRUMMAN F7F TIGERCAT, TOMCAT (tigercat-kocur, ocelot) Myśliwiec dzienny i nocny, 1-2 miejscowy, zamówiony przez US Navy jako dwusilnikowy myśliwiec pokładowy o znakomitych osiągach, mający w założeniu zastąpić myśliwce Corsair. Początkowo samolot otrzymał kryptonim Toccat (Toccat – kocur ale słowo to ma drugie znaczenie je...... czyli facet zdobywający kobiety, więc nazwę zmieniono). Konstruktorem był Richard "Dick" Huston. Prototyp oblatał 2 września 1943 pilot fabryczny Bob Hall. Znakomite osiągi jakimi cechował się samolot nie rekompensowały jego wad, był zbyt duży jak na pokłady ówczesnych lotniskowców, na pokładach mieściło się zbyt mało maszyn a poza tym miał zbyt dużą prędkość lądowania i zbyt słabą konstrukcję jak na warunki pokładowe. W związku z czym uruchomiono ograniczoną produkcję maszyn na potrzeby Piechoty Morskiej do bazowania na lądzie. Wytwórnia dążyła do wprowadzenia Tigercatów na pokłady lotniskowców, opracowano wersję F7F-3 ze wzmocnionym tyłem kadłuba i drobniejszymi zmianami. Odmiana również nie zyskała akceptacji US Navy jako myśliwiec pokładowy. Dopiero ostatnia odmiana F7F-4N czyli nocny myśliwiec zyskała przychylność US Navy lecz koniec wojny przekreślił plany produkcyjne i powstało tylko 12 samolotów tej wersji.

    Tigercaty dostarczano w odmianach F7F-1 samolot myśliwsko szturmowy, F7F-2 myśliwiec nocny z dwuosobową załogą, F7F-2N samolot dwumiejscowy do kierowania celów latających, F7F-3 dzienny myśliwiec dalekiego zasięgu, F7F-3N myśliwiec nocny wyposażony w radar APS-6, F7F-3P wariant fotorozpoznawczy, F7F-4N nocny myśliwiec o mocniejszej konstrukcji. Łącznie zbudowano 364 samoloty wszystkich wersji. Po II wojnie samoloty używane w wersji nocnego myśliwca do czasu wojny w Korei, nocą 1 lipca 1951 roku kapitan Edwin B. Long zestrzelił na F7F samolot Po-2, było to pierwsze nocne zwycięstwo nad Koreą, 23 września 1951 uzyskano kolejne zestrzelenie Po-2, i były to jedyne zwycięstwa powietrzne samolotów Tigercat na Koreą. Ostatnie maszyny używano w pierwszej linii do września 1957, głównie do lotów rozpoznawczych. Samoloty jak na warunki II wojny posiadały znakomite osiągi oraz własności lotne. Prędkość lotu na małym i średnim pułapie było o 130 km/h większa od samolotu Corsair. Wadą był trudny pilotaż z jednym niepracującym silnikiem, kolejnym niedomaganiem było to iż samolot trudno wychodził z korkociągu. Wersje nocnego myśliwca wyposażona w radar. Ostatnim epizodem w historii samolotów Tigercat były loty przeciwpożarowe, po przebudowie w kadłubie montowano zbiornik n a wodę i samoloty używano do lat osiemdziesiątych do gaszenia pożarów w trudno dostępnych terenach leśnych.

    KONSTRUKCJA metalowa półskorupowa kryta blachą duralową, skrzydła o profilu NACA 23015 u nasady i NACA 23012 na końcach, wyposażone w lotki typu Frise. Skrzydła składane hydraulicznie do góry, podwozie trójkołowe chowane hydraulicznie, wyposażone
    w hamulce, pod kadłubem wciągany hak do lądowania na lotniskowcach

    NAPĘD dwa silniki 2 gwiazdowe Pratt & Whitney R-2800 z wtryskiem wody z meta-
    nolem o mocy krótkotrwałej po 2430 kM, śmigła metalowe trójłopatowe samonastawne Hamiltion Standard z możliwością ustawienia w horągiewke

    UZBROJENIE 4 kaemy Colt Browning M-2 kal. 12,7 mm w kadłubie, 4 działka M-2 kal. 20 mm w skrzydłach, torpeda Bliss-Leavitt kal 569,5 mm lub 8 pocisków rakietowych AR lub HVAR kal 127 mm lub 908 kg bomb

    DANE WERSJA F7F-3
    rozpiętość m 15,70
    długość m 13,82
    wysokość m 5,06
    powieszchnia nośna m2 42,27
    masa własna kg 7437
    masa całkowita kg 9936
    masa maksymalna kg 11667
    prędkość maksymalna km/h 724
    prędkość przelotowa km/h 357
    prędkość lądowania km/h 146
    wznoszenie m/sek 30,7
    pułap m 12 300
    zasięg km 1930
    zasięg maksymalnie km 3060



    ___________________________

    Fotka





    __________________________

    Pozdrowienia
    Jacek
    Pozdrawiam
    Jacek

    Moje AIRPLANE-PICTURES.NET


  • #2
    Bardzo piękny!

    Komentarz


    • #3
      Kiedyś słyszałem takie zdanie że świetny samolot sam z siebie ładnie wygląda, w myśliwcach jest to chyba racja.
      Ostatnio edytowany przez Jacek Waszczuk; [ARG:4 UNDEFINED].
      Pozdrawiam
      Jacek

      Moje AIRPLANE-PICTURES.NET

      Komentarz


      • #4
        To samo się pisze o okrętach
        Miłośnik awiacji zafascynowany fotografią

        Komentarz


        • #5
          A na dokładkę filmik

          http://pl.youtube.com/watch?v=e1IM6nXsdQc&feature=related
          Pozdrawiam
          Jacek

          Moje AIRPLANE-PICTURES.NET

          Komentarz


          • #6
            Faktycznie konstrukcja przyjemna dla oka
            Sekta różowego arbuza

            O lotnictwie i nie tylko - http://www.boaedon.pl
            Promując akrobację - http://kolumber.pl/g/76769-Szlakiem%...ji%20lotniczej[/b]

            Komentarz


            • #7
              To ja jeszcze tradycyjnie o uzbrojeniu Tigercata, trochę rozszerzę:

              1) Uzbrojenie strzeleckie: standardowy zestaw obejmował, tak jak napisano tu wcześniej, 4 działka 20 mm Hispano M2 i 4 km-y 12,7 mm Browning M2. Działka zabudowane były w nasadach skrzydeł (poza kręgiem śmigieł), karabiny w dolnej części dzioba (po bokach wnęki przedniego koła). Zapas amunicji do działek wynosił po 200 naboi, do km-ów po 300 (później 400) naboi. Celownik odblaskowy Mk.8.

              Samoloty w wersji myśliwca nocnego miały uzbrojenie strzeleckie tylko w skrzydłach; dziobowe karabiny usunięto z uwagi na konieczność zainstalowania w tym miejscu anteny radarowej.

              Opanowanie produkcji licencyjnej działek Hispano z różnych przyczyn sprawiło Amerykanom dużo trudności. Nieustanne problemy z jakością i niezawodnością powodowały, że co i raz partie działek były odrzucane przez kontrolę jakości i szły do poprawki lub "na magazyn" w oczekiwaniu na przyszłą modernizację. Trudności z dostawą działek wystąpiły m. in. na przełomie 1944-45; wyprodukowano wówczas pewną liczbę Tigercatów F7F-2 i F7F-3 z uzbrojeniem w postaci 8 km 12,7 mm (lub 4 km w przypadku nocnych myśliwców).

              2) Uzbrojenie podwieszane o łącznej masie max. 1800 kg przenoszone było na 1 węźle podkadłubowym, 2 węzłach podskrzydłowych i 8 wyrzutniach rakietowych, także pod płatem:

              - Węzeł podkadłubowy o nośności 900 kg umieszczony był centralnie, mniej więcej na wysokości kabiny pilota (nieco za). Można było podwiesić na nim bombę o wagomiarze do 900 kg lub ciężką rakietę niekierowaną 11,75" Tiny Tim bądź torpedę lotniczą Mk.13. Węzeł był "mokry" tzn. połączony z instalacją paliwową i zamiast uzbrojenia można było przenosić na nim dodatkowy zbiornik paliwa o pojemności 568 lub 1136 l (150 lub 300 US gal.).

              - 2 węzły podskrzydłowe o nośności po 450 kg znajdowały się pod wewnętrznymi częściami płatów, między kadłubem a gondolami silnikowymi. Na każdym z nich można było podwiesić bombę o wagomiarze do 450 kg lub rakietę Tiny Tim bądź też dodatkowy zbiornik paliwa o poj. 568 l.

              - 8 wyrzutni rakietowych zainstalowanych było po 4 pod zewnętrznymi sekcjami skrzydeł (mniej więcej w połowie ich składanej części). Były one dwojakiego rodzaju, starsze dwupunktowe Mk.5 lub nowsze Mk.9 (jednopunktowe). Pod każdą z nich można było podwiesić rakietę niekierowaną 5" AR lub nowszą 5" HVAR. W przypadku wyrzutni Mk.9 zamiast rakiety można było założyć nań wyrzutnik dla bomby o wagomiarze do 113 kg.
              Ostatnio edytowany przez Speedy; [ARG:4 UNDEFINED].
              Pozdr.
              Speedy

              Komentarz

              Pracuję...
              X